Nokalypse

 Repeated in an Indefinitely Alternating Series of Thoughts 




Οι δύο συνθέσεις που απαρτίζουν το "Repeated in an Indefinitely Alternating Series of Thoughts" ("Everlasting Babylon of Your Mind" και "Discerning Eye of Mystics") προέρχονται από έναν όγκο δουλειάς που δημιουργήθηκε κατά τους Εαρινούς και Θερινούς μήνες του 2006. Ζητούμενο αυτών των ηχογραφημάτων ήταν η εξέταση του ενδεχομένου ο προσωπικός ενθουσιασμός να επέλθει χωρίς τη χρήση οποιουδήποτε μελωδικού στοιχείου, σε μία περίοδο αναζήτησης για μη-συναισθηματική ή γνωστική διέγερση... Ο ήχος θα ήταν από μόνος του η μοναδική θεμελιώδης συνιστώσα. Τα κομμάτια, αναθεωρήθηκαν την Άνοιξη του 2009, μιξαρίστηκαν και επεξεργάστηκαν περαιτέρω, με αποτέλεσμα, την πιο πλούσια ηλεκτρακουστική δουλειά του Nokalypse μέχρι σήμερα. Τοξικός, μεταλικός, αποξενωμένος ήχος, μακριά από ακαδημαϊκές θεωρίες ή πολιτικές πεποιθήσεις...


στοιχεία κυκλοφορίας

ημερομηνία κυκλοφορίας : 26 Ιουνίου, 2009
εταιρεία : Absurd (noise-below.org) / Entr'acte (entracte.co.uk)
αριθμός καταλόγου : A78 / E73
φορμά : 12" Vinyl LP, 250 αντίτυπα


περιεχόμενα

πλευρά Α  Everlasting Babylon of your Mind  [19:18]
πλευρά Β  Discerning Eye of Mystics  [19:05]


συνολική διάρκεια

38:23


σύνθεση

Απρίλιος - Ιούλιος 2006, Φεβρουάριος - Μάρτιος 2009


μάστερινγκ

Απρίλιος 2009


εξώφυλλο

Allon Kaye, Απρίλιος 2009


διαθέσιμο

10 EUR (συμπεριλαμβάνονται τα έξοδα αποστολής)


δωρεάν αντίτυπο του δίσκου σε CDR με κάθε παραγγελία


κριτικές

Keith Moline / The Wire (thewire.co.uk)
    Themistoklis Pantelopoulos insists that this work is an attempt to dispense with melody and instead focus solely on sound itself, in the manner of the electroacoustic music that has become his main inspiration. Nevertheless, his roots in less academic forms like Industrial and Ambient are immediately apparent - this is primarily a sensuous rather than an intellectual experience, comprising dense organ tones pitch-shifted until they acquire a ringing, metallic edge. In the end, contrary to what Nokalypse might hope, the material here is all about melody, and on that basis the album is a qualified success. "Everlasting Babylon of your Mind", the more energized of the two pieces, is a relentless swarm of steely dissonances that impresses at First but starts to grate by the mid-point as the obvious lack of any real purpose becomes apparent. "Discerning Eye of Mystics" is better for proceeding more cautiously, allowing its chiming resonances to linger.

Dan Warburton / Paris Transatlantic (paristransatlantic.com)
    Athens-based composer Themistoklis Pantelopoulos aka Nokalypse spent the summer of 2006 trying to "thrill himself without the use of any melodic elements, at a time when he was seeking non-emotional or gnostic stimulation" (right on!), creating a "vast body" of music which he revisited earlier this year, indulging in some heavy treatment and post-prod and ending up with what Brian Olewnick described rather nicely over at his Just Outside blog as a "messy lasagna" (though moussaka might be more appropriate, I think). The first of the two side-long tracks, "Everlasting Babylon Of Your Mind", is somewhere between Daniel Teruggi's glistening glitzy remix of Xenakis's Persepolis on that infamous and dreadful album that appeared on Asphodel a while back and one of Jean-Luc Guionnet's organ albums, a queasy stew of clusters and whirling glissandi. Side two's "Discerning Eye Of Mystics" is more tonally stable, sounding like a Mecha/Orga drone left out in the rain to rust. Impressively crafted stuff, but a little heavy on the special effects nutmeg and bechamel. Have a glass of ice cold water and an Alka Seltzer (or a Howie Stelzer) standing by.

Κωστής Κηλύμης / Tranzistor (tranzistor.gr)
    Ακούγοντας τις προάλλες τη συμμετοχή του Nokalypse στη συλλογή της Orila, "Va - 223.05.09", ένοιωθα λίγο γλυκόπικρα ότι το κομμάτι του εκεί ήταν από κάποια άποψη μια χαμένη ευκαιρία. Το όνομα του Θέμη Παντελόπουλου -λέγε με Nokalypse- μου ήταν γνωστό από τους κύκλους της εγχώριας πειραματικής σκηνής, καθώς όμως είχε 2-3 χρόνια να προσφέρει ουσιαστικά δείγματα δουλειάς, η ίδια η μουσική του μου διέφευγε. Ομολογώ μάλιστα ότι, όταν πριν ένα χρόνο τον είδα live, -λόγω βιασύνης από μέρους μου ίσως- δεν μου είχε αφήσει κάποια συγκεκριμένη εντύπωση. Οι πρώτες στιγμές του "Bridges" όμως (το κομμάτι του στην συλλογή), ήταν ένα πολύ ευπρόσδεκτο σοκ για τα μπαϊλντισμένα αυτιά μου, αφήνοντας στην άκρη αδιάφορα παιχνιδίσματα με μελωδίες και άλλα ημίμετρα, και φέρνοντας στο προσκήνιο δυναμικές ηλεκτροακουστικές επεξεργασίες και ασυμβίβαστες επιλογές στους ήχους. Όσο ευχάριστη ήταν η έκπληξη όμως, άλλο τόσο απογοητευτική ήταν η συνέχεια, γιατί στα επόμενα 2-3 λεπτά όλες αυτές οι εντυπωσιακές στιγμές συμμαζεύτηκαν εντέχνως για να δώσουν τόπο στο αναπόφευκτα πρόωρο κλείσιμο. Ιδανικά σε αυτό το σημείο θα έπρεπε οι ανάγκες της συλλογής (μικρά κομμάτια, ποικιλία στις συμμετοχές) να πάνε να πνιγούν, και να αφεθεί ο Θέμης να συνεχίσει το έργο του για άλλα 10 λεπτά τουλάχιστον. Αυτό φυσικά δεν συνέβη και έτσι έμεινα με τη γεύση. Παρηγόρησα στη συνέχεια τον εαυτό μου και άρχισα να ανυπομονώ για την επόμενη ευκαιρία που θα είχα να ακούσω τη δουλειά του Θέμη, ελπίζοντας βέβαια όποτε αυτή ερχόταν να είχε περισσότερο χρόνο να αναπτύξει τις ιδέες που είχα ήδη ακούσει να προσεγγίζει. Ευτυχώς κάτι τέτοιο δεν άργησε να συμβεί, καθώς αυτό το εξαιρετικό βινύλιο παραμόνευε στη γωνία. Η εμπιστοσύνη στις προετοιμασίες και τη σύλληψη της πρόσφατης μουσικής Nokalypse λοιπόν, δεν αποδείχθηκε αβάσιμη. Αφαιρώντας, όπως και νωρίτερα, την παραδοσιακή μελωδία από το παιχνίδι και εμμένοντας στις ποιότητες των ίδιων των ήχων, το LP του Nokalypse κάνει ένα μεγάλο άλμα και προσγειώνεται ακριβώς στην ιστορική καρδιά της ηλεκτροακουστικής μουσικής, πολύ κοντά στο ύφος του σχετικού έργου κλασικών συνθετών στις δεκαετίες του '50 και έπειτα (βλέπε Ξενάκης, κ.α.). Οι ήχοι μοιράζονται ανάμεσα σε ψηφιακούς και σε προηχογραφημένα φυσικά στοιχεία, η μουσική όμως δεν χτίζεται μέσω αντιπαράθεσης του φυσικού με το ψηφιακό. Μέσα από ένα εντυπωσιακά δυναμικό δέσιμο, τα "αντίπαλα" στοιχεία γίνονται ένα και εμφανίζονται σαν σύννεφα ήχων και καθαρών τόνων που παιχνιδίζουν αυτόνομα μεταξύ τους. Ανεπαίσθητα και σταδιακά οι μάζες αυτές πλησιάζουν, πυκνώνουν τη μία στιγμή και στη συνέχεια απομακρύνονται η μία από την άλλη, την ώρα που μακρόσυρτοι βόμβοι και περαστικά glissandi σχηματίζουν κατά τη διάρκεια του κομματιού μια εντυπωσιακή αρχιτεκτονική δομή, με αποτέλεσμα ένα από τα πιο χορταστικά αλλά και ουσιώδη μουσικά τριπ των τελευταίων μηνών. Μόνη ένσταση ίσως τα απότομα κλεισίματα που παίρνουν όσο να 'ναι το γλυκό απ'τα χέρια. Στη δεύτερη πλευρά οι εξελίξεις είναι πιο συγκρατημένες, χωρίς αυτό να μειώνει στο ελάχιστο το αποτέλεσμα. Εδώ έχουμε στο επίκεντρο μια αλληλεπικαλυπτόμενη σειρά χτύπων και τις αντηχήσεις τους την ώρα που ηλεκτρονικές φράσεις, που φέρνουν λίγο περισσότερο στον αντίστοιχο ήχο των '70s, πετάγονται από δεξιά κι αριστερά. Την ίδια στιγμή ο Παντελόπουλος παίζει για άλλη μια φορά το παιχνίδι της επανάληψης μακριά από κανονιστικούς ρυθμούς και πολύ πιο κοντά σε μια καθαρά οργανική αίσθηση στην εξέλιξη. Μακριά από ψόφιες "πειραματικές" προσπάθειες που εξαντλούν την έμπνευσή τους στην επιλογή του χρόνου που διαθέτει το delay, το 'Repeated...' περιέχει ζωντανή μουσική με Ζ κεφαλαίο. Λίγο ρετρό ίσως σε σημεία, αλλά σίγουρα ζωντανή μέχρι το κόκαλο.

Brian Olewnick / Just Outside (olewnick.blogspot.com)
    Themistoklis Pantelopoulos adopting a somewhat annoying nom. Hopefully it's not only his Hellenic derivation, but the comparison in a surface sense to Xenakis is hard to pass up. The Xenakis of "Kraanerg" and "Persepolis", at least as evidenced here. The piece is a huge mass of swirling sounds, kind of organ-like in essential nature but I get the feeling they're often synthesized mutations from a large variety of sources, some of which might be natural. They're layered one atop the other, several dozen ply thick it seems, into a huge, messy lasagna of sound. It's not bad at all, actually, if (not surprisingly) lacking Xenakis' structural rigor and having, somewhere beneath it all, a rockish tinge (no rhythms, just a kind of guitar-chordy sound). Not bad, easily the best of the three LP releases (Jacques Beloeil - "Bidules 1-9", Ian Middleton - "Time Building") here.

Ed Pinsent / The Sound Projector (thesoundprojector.com)
    Nokalypse's rather ghastly record is jarring electronic dischords which drone on endlessly, perhaps in an attempt to recreate the sensations induced by lines of futile and pointless thinking; I deduce that much from the title "Repeated in an Indefinitely Alternating Series of Thoughts" (E73), which is like a mini-essay on psychology. Jointly released by Absurd Music in Greece as A78, this unsettling work was realised by the musician Themistoklis Pantelopoulos.

Frans de Waard / Vital Weekly (vitalweekly.net)
    Only a few weeks ago I reviewed a CDR by Nokalypse, the musical project of Themistoklis Pantelopoulos, who also runs the Triple Bath label. Here he has two pieces which he recorded in 2006 already but that are now revised for the release on this LP, a joint venture between UK's Entr'acte and Greek Absurd branch. Nokalypse plays music using software, AudioMulch and WaveLab are two of his favorite toys. With that he creates drone music but it's not the usual kind of drone music. At times it sounds like music that is somehow, somewhere slightly academic in approach, but throughout one listen it isn't. Besides the official academic composers of the sixties, there were also the outsiders, who released music on vinyl. Highly obscure material, and when I was listening to Nokalypse I was reminded of that. His compositions aren't very tight, but rather loosely structured, with repeating blocks that return every now and then, sounds fading in and out. Things are pitched up and down the scale and develop over the course of the side of a record. A bit PBK like, Conrad Schnitzler is never far away as an influence, and it makes two lovely pieces of music. Somewhere between academic and non academic, ambient and industrial, this is a great one.